Bilmiyorum neden!..

Büyük bir etkinlik öncesinde bütün genç dostlarım kendilerini kampa alıyorlar ben ise tam tersini yapıyorum.

Nasıl bir iş bu anlayamıyorum!...

Onlar nefes açıyor ben kafayı çekiyorum…

Onlar koşuyor, gıdalarına dikkat ediyorlar ve sürekli hem fizik olarak hem de psikolojik olarak kendilerini etkinliğe hazırlıyorlar.  Ben kendime bakıyorum ve soruyorum kendime; “Ne yapıyorum ben? Düzensiz yaşıyorum… Yeme düzenime dikkat etmiyorum… Neredeyse her gün içki içiyorum…”

Nedir acaba amacım?

Başarısız olmayı mı istiyorum?

Ama, içim gerçekten bunu istemiyor ki!...

Olay şu:

Everest Ana Kamp’a (5364m) yürümek, Kalapattar’a (5545m) tırmanmak sonrasında 4350 metredeki Dingboche’ye inmek ve sonrasında yavaş yavaş (4730, 4970,  5700m [son yüksek kamp], 6189m – ZİRVE)

Bütün bu yaptıklarım zaten herhangi bir insanın yapabileceğini benim de yapabileceğimi kanıtlama çabası değil mi?

Peki ama neden?

Neden böylesine vücuduma işkence ediyorum?

Bir şeyler yanlış… Belki de bunun arayışı içindeyim…

Böylesine düzensiz yaşamam ve içki içmem sanılmasın ki kendimi tüketmek için, ben bunları yaptıkça daha da fazla ürettiğimi düşünüyorum. Ama bu dağcılık yaşamıma zarar veriyor. Sanırım?..

Belki de bazı şeyleri yazarak bulacağım… Konuşmak genelde insanı yanıltabiliyor, farklı yönlere götürebiliyor…

Bunları öylesine su gibi yazmıyorum, duruyor ve düşünüyorum ve de sıklıkla…

Belki bu yazmak, bir psikiyatristle konuşmaya benzeyebilir… Ona verecek param yok ama onun yerine koyacak kimsem de yok… Niye yok, işte buldum!.. Daktilom…

Anlayamazsınız, di’mi? Daktilo ne acaba?

Artık bilgisayarın klavyesi benim daktilom…

İki ay kadar sonra 58 yılımı tarihe gömeceğim… Ve ben Everest’e tırmanan en yaşlı Türk olarak tarihe geçmek istiyorum (bunu 65 yaşından önce gerçekleştirmeyi hedefliyorum). Nasıl bir iştir bu? Bu kadar ciddiyetsiz böylesine önemli bir hedef konulabilir mi? 6189m yüksekliğindeki bir zirveye, ki şu ana kadar en fazla 4440m tırmanmışsın, tırmanmak için hiç antrenman yapmıyor ve tamamıyla kişisel güvenle hareket ediyorsun… Bunun olasılığı ne kadar acaba?

Yola çıkmama 7 gün kaldı…

Yoğun bir antrenman yapmalı…

Pazar günü en az 20-25 km yürüyeceğim. Diğer günler de en az 10 km yürümeliyim.

Yapacağım dostlar…

Bu iş o kadar zor değil benim için çünkü ben bir Atatürk çocuğuyum… Hatalar yapabilirim ama hedefimi şaşırmam… Hedefime her zaman ulaştım ve şimdi de ulaşacağım ve şanlı TÜRK BAYRAĞIMIZI Island Peak zirvesinde dalgalandıracağım…

Bana destek olun, lütfen…

Sözlerinizle…

Sevginizle…